Dzisiaj chciałam polecić kilka książek o tematyce flamenco.
Dzisiaj chciałam polecić kilka książek o tematyce flamenco.

Gość dnia | Dzisiaj 20:16, aktualizacja: 2011-05-11 20:16:26
Jesus Herrera i Lola Jaramillo będą gwiazdami tegorocznego jubileuszowego Międzynarodowego Festiwalu Kultury Hiszpańskojęzycznej „Viva Flamenco”, który rozpocznie się 22 lipca, w Łodzi. Hiszpańscy artyści do Polski przyjadą po raz pierwszy.
NSTYTUCJA KULTURY WROCŁAW 2016 WRAZ Z FUNDACIÓN CÓRDOBA CIUDAD CULTURAL ORGANIZUJE W DNIACH 11-12.05.2011 IMPREZĘ ARTYSTYCZNĄ POD NAZWĄ ALBA. PRZEDSIĘWZIĘCIE TO MA NA CELU UMOCNIENIE WIĘZI WSPÓŁPRACY KULTURALNEJ POMIĘDZY WROCŁAWIEM I KORDOBĄ – MIASTAMI UBIEGAJĄCYMI SIĘ ZASZCZYTNY TYTUŁ EUROPEJSKIEJ STOLICY KULTURY W 2016 ROKU.ALBA to dwudniowa impreza flamenco mająca na celu kulturalne zbliżenie Polski i Hiszpanii. Podczas dwudniowego pobytu we Wrocławiu gitarzysta Alberto Lucena wraz z zespołem w składzie Raúl Alcantara El Troya i Mariano Romero (śpiew) oraz María José Obregón i Yolanda Osuna (taniec) zaproszą wrocławian do aktywnego uczestnictwa w kulturze flamenco.
11.05.2011 o godz. 17.30 w „Centrum Flamenco” Szkole Tańca Katarzyny Radułowicz(ul. Braniborska 2/10) odbędzie się bezpłatny warsztat tańca flamenco prowadzony przez artystów z Hiszpanii.
12.05.2011 o godz. 19.00 w Sali Widowiskowej CK Agora (ul. Serbska 5a) Alberto Lucena wraz z zespołem koncertem ALBA zaprezentuje wrocławskiej publiczności nowe trendy pieśni i tańca flamenco.
Udział w obu wydarzeniach jest otwarty i bezpłatny.
Alberto Lucena (ur. 1972 w Kordobie) jest absolwentem Conservatorio Superior de Música de Córdoba (Wyższej Szkoły Muzycznej w Kordobie). Karierę zawodową rozpoczął jako artysta akompaniujący widowiskom tanecznym, jako solista zadebiutował przedstawieniem Alba w 2008 roku podczas Festival de la Guitarra de Córdoba (Festiwalu Gitarowego w Kordobie). Od 1990 roku koncertował w Niemczech, Szwajcarii, Japonii i Finlandii. W 1998 zdobył prestiżową nagrodę w Concurso Nacional de Arte Flamenco de Córdoba (Narodowym Konkursie Sztuki Flamenco w Kordobie). Od 2008 roku Alberto Lucena uczestniczy w „La Noche Blanca del Flamenco” w Kordobie.
Pojechać do Andaluzji i nie uczestniczyć w festiwalu flamenco w Sewilli to tak, jak wybrać się na śródziemnomorską plażę i ani razu nie wejść do morza
Radosne tangos, improwizowane i tańczone z miękkimi ruchami bioder, przechodzi w zmysłową, pełną lekkości i kokieterii guajirę. Wkrótce pulsujący rytm ustępuje miejsca rzewnej melodii, taniec Isabel Bayón staje się oszczędny, wręcz surowy w wyrazie. Tempo powolnieje, rytm niemal niknie w oparach melancholii. To solea, jedna z podstawowych form flamenco. Nie potrwa długo, zmieni się nastrój i na estradę powróci żywiołowy rytm. Bulerias często kończy popisy bailaorów, czyli tancerzy flamenco.
Taki show, niemal wykład stylów flamenco, Bayón dała na ostatnim Bienal de Flamenco w Sewilli w 2008 roku. Dostała owację na stojąco. Znana z elegancji i pełnych pasji występów artystka pojawi się w spektaklu „En la horma de sus zapatos” także na tegorocznym festiwalu, który rozpocznie się 15 września i będzie trwał aż 25 dni. Zapowiadana jest jako jedna z najjaśniejszych gwiazd.
Zainteresowanie festiwalem nieustannie rośnie, ale organizatorzy, czyli władze miasta i regionu Andaluzji, dbają, żeby nie przerodził się w imprezę nastawioną na masowość i komercję. Przeważył więc pomysł Rafaela Estéveza, reżysera, choreografa i tancerza, by galę inaugurującą Bienal de Flamenco 2010 przenieść z Plaza de San Francisco w centrum miasta na Plaza de Toros de la Real Maestranza, jedną z najstarszych w Hiszpanii i najsławniejszych aren walk z bykami.
– Chcemy pokazać związki flamenco z sewilską korridą. Widowisko „Historias de Viva Voz”będzie muzyczną podróżą przez dzieje flamenco, łączącą współczesność i tradycję – mówi Estévez. Jeśli Andaluzja pójdzie w ślady Katalonii i zakaże organizowania korridy, te związki mogą rzeczywiście pozostać już tylko historią. Tymczasem trudno to sobie wyobrazić, gdyż korridy są mocno wtopione w regionalną tradycję, nie mówiąc już o tym, że regularnie przyciągają tłumy turystów. Tak jest też w tym roku.
W czasie Bienal de Flamenco odbędą się dwie korridy (24 i 25 września) i zapewne część gości festiwalu będzie miała dylemat, czy udać się na Real Maestranza, by zobaczyć zwycięskich matadorów wbijających szpady w karki byków, czy na występ sławnego gitarzysty flamenco Tomatito oraz cantaora, czyli śpiewaka Manuela Lombo. Rzecz nie w cenie biletów – te na Tomatito i Lombo kosztują od 20 do 32 euro, a na korridę zaczynają się od 84 euro (za najlepsze trzeba zapłacić 208 euro) – ale w godzinach rozpoczęcia imprez. Korridy startują o 18.30 i trwają dwie, trzy godziny, koncerty są o godz. 21.
Aby zobaczyć jak najwięcej, trzeba na dłużej wybrać się do Sewilli, połączyć pobyt na festiwalu z wypadem wypożyczonym autem w inne rejony Andaluzji. Ojczyzna flamenco warta jest zachodu. Bogaty kulturowo region oferuje tak wiele nie tylko artystycznych doznań, jak mało który w Hiszpanii.
To nie tylko Alkazar i Mezquita w Kordobie, Alhambra i ogrody Generalife pod Grenadą czy Alcazaba w Almerii, ale też Muzeum Pabla Picassa w Maladze czy Tarifa, mekka amatorów wind- i kitesurfingu. Tymczasem bilety na galę otwierającą XVI Bienal de Flamenco wciąż są w sprzedaży (od 6 do 35 euro). Na trybunach Real Maestranza może zasiąść 12 tys. widzów.
W teatrach, w których odbywa się festiwal, miejsc jest znacznie mniej i dostać się do nich będzie trudniej. Najwięcej, bo 1,8 tys. widzów pomieści nowoczesny, zbudowany z okazji sewilskiego Expo ’92 Teatro de la Maestranza (bilety 20–35 euro), najmniej, bo niewiele ponad 400 – Teatro Alameda (18 euro).
Największe wrażenie robi jednak pochodzący z lat 20. ubiegłego wieku Teatro Lope de Vega dla 1,1 tys. widzów (8–22 euro). Przepychem przebija wszystkie pozostałe, także współczesny Teatro Central (1,3 tys. widzów, 20 euro). Jego zdominowane przez czerwień i złoto pałacowe wnętrze klimatem przypomina salę Teatru Słowackiego w Krakowie. 20 września wystąpi tu Andrés Marin, wybitny tancerz flamenco.
Na obchodzącym w tym roku jubileusz 30-lecia, a odbywającym się co dwa lata Bienal de Flamenco wydarzeń będzie mnóstwo. – To jest najbardziej prestiżowy festiwal tej sztuki na świecie. Wystąpić na nim to tak, jak wejść do ekstraklasy artystów flamenco – mówi Marta Dębska, tancerka prowadząca Szkołę Tańca Flamenco Triana w Warszawie. Od lat bywa na sewilskiej imprezie i obserwuje, jak się ona zmienia. – Idzie w stronę wyrafinowanych spektakli tanecznych, a ja lubię także ludowe flamenco. Takie trwające jeden dzień i jedną noc spontaniczne spotkanie tancerzy. Są w każdym mieście Andaluzji – mówi Dębska.
Najbardziej znanych artystów można zobaczyć jednak na Bienal de Flamenco. Jak mówi Anna Redlin, która prowadzi Studio Flamenco w Łodzi, są wśród nich tancerze Rafael Campallo oraz Eva Yerbabuena z własnym Ballet Flamenco. Wydarzeniem będą też występy tancerzy Marii Pagés z Sidi Larbi Cherkaoui oraz Rocio Moliny, mistrzów gitary El Lebrijano i Paco Escobara; śpiewaków Miguela Povedy i Estrelli Morente.
Zabraknie Joaquina Cortésa, najsłynniejszego dzisiaj tancerza flamenco na świecie, który był modelem Giorgio Armaniego i tańczył dla Pedro Almodóvara w filmie „Kwiat mego sekretu”, prezydenta George’a W. Busha i na Kremlu. Jak jednak mówi Dębska, Cortés wystąpi w końcu na Bienal de Flamenco, bo jest to festiwal, którego nie może pominąć żaden artysta flamenco.
Podczas tegorocznego festiwalu artyści dadzą 65 koncertów i spektakli tanecznych (odbędzie się aż 26 premier), także w amfiteatrze Rocio Jurado i hotelu Triana. Domingo Gonzáles, dyrektor festiwalu, spodziewa się 59 tys. widzów. Dwa lata temu sprzedano 46 tys. biletów (uzyskując milion euro wpływów), przy czym na 39 spośród 70 spektakli biletów zabrakło na kilka miesięcy przed imprezą. W tym roku nie ma ich już na kończący festiwal koncert wirtuoza gitary flamenco Paco de Lucia.
Każdego roku Andaluzję odwiedza 20 mln turystów. Przyjeżdżają dla słońca, plaż, pól golfowych, zabytków i regionalnej kuchni. Coraz większa ich grupa wybiera Sewillę, która nie ma dostępu do morza. W Sewilli mówią, że to fanatycy flamenco.

Film Carlosa Saury “Flamenco, Flamenco” po raz pierwszy w hiszpańskich kinach( źródło: Flamenco-world.com,15 października 2010, tłum. Z hiszp. Magdalena Faszcza)
19 października 2010 roku stanie się ważną datą w kalendarzu flamenco. Film „Flamenco, Flamenco” Carlosa Saury zawita do kin hiszpańskich.
Ten aragoński filmowiec „umiędzynarodowił” generację artystów flamenco końca XX wieku, jednak temat nie dawał mu spokoju- stąd pomysł na drugi film z nową generacją artystów, którą filmuje trzykrotny zdobywca Oscara- Vittorio Storaro( włoski operator, pracował m in. z Bertoluccim). Tym razem Vittorio bawi się reprodukcjami malarstwa hiszpańskiego, które stanowią niepowtarzalną scenografię filmu(dop. Tłum.)
Eva Yerbabuena, Sara Baras, Israel Galván, Estrella Morente, Niña Pastori, Miguel Poveda, Farruquito, Rafael Estévez & Nani Paños, Montse Cortés, Rocío Molina…to niektórzy artyści zaproszeni do tego przedsięwzięcia, w którym nie zabrakło również wielkich mistrzów : Paco de Lucía, Manolo Sanlúcar, Tomatito y José Mercé( reprezentujących poprzednią generację artystów, uwiecznioną w pierwszym filmie Saury- przyp. Tłumacza)
„Flamenco, Flamenco” Carlosa Saury wyświetlany jest na ekranach tak znaczących jak festiwal kina światowego w Montrealu czy Festiwal kina europejskiego w Sevilli – mieście, w którym został nakręcony. Pawilony wystawy Expo’92 zostały zamienione w plan zdjęciowy między październikiem a listopadem 2009. I tam zarejestrowano 21 scen z których skład się film laureata wielu festiwali, aragońskiego reżysera znanych całej generacji tytułów muzycznych: ”Iberia”, „Carmen” lub „Tango” a także fabuł: ‘Los golfos’, ‘La caza’( pol. „Polowanie”), ‘Deprisa, deprisa’( pol. „Szybciej,szybciej”), ‘El Dorado’ y ‘¡Ay, Carmela!’ i innych.
Film otwiera lorkowska pieśń por rumba (z tekstem Federico Garcia Lorki), która zamyka „Flamenco”. Jednk tym razem „Verde” nie jest w interpretacji zespołu Ketama tylko w wykonaniu młodych śpiewaków Ángeles Fernández i Carlos García. Taniec prezentują osoby z obfitej listy znanych i docenionych artystów flamenco nowego pokolenia.
Pierwsza która się pojawia w czerwonej sukni to Sara Baras w alegrias. po niej młoda zuchwałość w osobie Rocio Moliny w garrotinie, efekt wzmacnia Eva la Yerbabuena w solea „Llanto”( pol. Lament), dalej awangardowy Israel Galvan z „Silencio”( pol. Cisza).
Kreatywni Rafael Estevez y Nani Paños tańczący guajiras Arcángela, Farruquito z kawałkiem „Lluvia de ilusíon”(pol. deszcz iluzji, marzeń) i jego młodszy brat Manuel Cortés „El Carpeta” akcentujący swoją(taneczną) przyszłość bulerias.
Momenty śpiewu są rozrzucone wzdłuż całej taśmy filmowej. Montse Cortes i Estrella Morente reprezentują osiągnięcia młodych głosów kobiecych, jedna w solea por bulerias a druga por tangos.
Miquel Poveda ma dwie odsłony: jedną solową z cuplé por bulerias i drugą razem z Yerbabueną. I jest więcej takich duetów „ręka w rękę” zawartych w tym filmie. Tomatito razem z Niną Pastori przypominają „La leyenda del tiempo” Camarona. Dwóch pianistów najbardziej obecnie osobistychw swej muzyce: Diego Amador i Dorantes dialogują w „Dos almas”(pol. Dwie dusze)
MISTRZOWIE
Jak napisał sam Saura „ w tej podróży, mistrzowie towarzyszą nowym talentom, dobrze to dla sposobu prezentacji, dobrze gdy dają alternatywę. To rodzaj cesji praw do kreatywnej kontynuacji, która karmi się w imię żywej przyszłości”.
I ci mistrzowie to nikt inny jak Paco de Lucia interpretujący buleria por solea „Antonia”, Manolo Sanlúcar z „Tańcem Pawi” z jego pracy inspirowanej malarstwem Romero Rossendi. To także śpiewak Jose Mercé w martinete i toná.
I zamykając to koło, film kończy się tak jak zaczynał pierwszy- fiestą flamenco z Jerez, w której pojawiają się artyści tacy jak: Luis el Zambo, Jesús Méndez i Moraito oraz wielu innych...


